1881. - 10. novembar 1938 Кao mladi oficir kritikovao je vladu Osmanskog carstva i usao je u Turski nacionalni komitet jedinstva i progresa. U Prvom svjetskom ratu Ataturk je bio general u osmanlijskoj vojsci, poznat po svojoj pobjedi nad Britancima u Galipolju. Padom Osmanskog carstva u oktobru 1918., Ataturk je u Ankari organizovao pokret otpora i poveo oslobađajući rat protiv Grka i saveznika (Velika Britanija, Francuska, Rusija, Italija, SAD i dr.) Godine 1919. istupio je iz vojske i stavio se na čelo turskog nacionalnog pokreta protiv grčke okupacije i pokreta za tursku nezavisnost koju su nakon vojnog sloma Osmanlijskog Carstva na kraju 1. svjetskog rata ugrozile sile pobjednice, u prvom redu Velika Britanija. Sve to dovelo je do rata s Grčkom (koja je imala teritorijalne pretenzije spram Turske), a koju je Velika Britanija aktivno potpomagala. Grčka vojska okupirala je Izmir i anatolijsku obalu 1919. godine. Atatürk je smjesta počeo raditi na ujedinjavanju turskog nacionalnog pokreta i stvaranju vojske za odbranu zemlje. No, prvo se morao boriti protiv Otomanskog sultanskog režima u Istanbulu, koji je bio voljan dopustiti komadanje nacionalne teritorije. Kako je vlada bila kompromitirana dopuštanjem Saveznicima okupacije dijela Turske, Atatürk je uspostavio privremenu vladu u Ankari u aprilu 1920. godine. Velika turska narodna skupština izabrala ga je iste godine za predsjednika vlade. U ratu s Grcima 1919. - 1922. odnosi pobjedu, izbacuje Grke iz Male Azije i time spriječava izvršenje nepovoljnog mirovnog ugovora iz Sevresa (Sevra) koji je Grčkoj prepuštao i dijelove Male Azije. Nakon što je otklonio grčku prijetnju, Atatürk se okrenuo ka unutrasnjoj prijetnji - zbacio je sultana Mehmeda VI. s vlasti 1922. godine, te je sultanat ukinut iste godine. 1923. godine na zasjedanju Velike narodne skupštine Turska je proglašena republikom, a Mustafa Kemal je proglašen za njenog prvog predsjednika. Skupština mu je tada dala naziv Gazi (Pobjednik). Kasnije 1934. godine Velika narodna skupština daje mu naziv Atatürk (Otac Turaka) u znak zahvale za sve ono što je učinio za turski narod. 1923. godine Atatürk osniva Narodnu partiju, čiji je i idejni vođa, (kasnije, 1924., preimenovana je u Republikansku narodnu partiju). Predsjednik stranke je ostao do kraja svog života. Godine 1923., nakon što je proglasio Republiku Tursku i sebe za predsjednika, Ataturk je poveo državu kroz velike reforme. Između ostalog je ukinuo mnoge religiozne dužnosti, uveo latinicu umjesto dotadašnjeg arapskog pisma i zakonom propisao da svaka osoba mora imati prezime. Progresivne reforme su iz korijena promijenile lik drzave i pretvorile je u modernu zemlju. Između ostalog: proklamirana je jednakost svih građana; provedena je agrarna reforma; ukinut je kalifat, sistem vladavine u kojem je vrhovni vladar zakoniti nasljednik Muhameda, koji se isključivo bira između najpobožnijih i naravno izmedju najobrazovanijih, kalifi su vršili svjetovnu i vjersku vlast u prvim državama koje su stvorili Arapi poslije Muhamedove smrti, od 16. vijeka do 1924. titulu kalifa nosili su turski sultani. (1924.); stvoreno je moderno građansko i krivično zakonodavstvo umjesto islamskih zakona(1926.); izvršena je reforma kalendara, jezika i pravopisa; odvojena je vjera od države tako što je 1928. uklonio iz ustava dio koji je islam deklarirao kao državnu religiju; zabranjeno je nošenje zara, fesa i feredže; dana je ravnopravnost i izborno pravo ženama (1934.) i dr. Reforme su nailazile na otpor, ali je Kemal energično suzbijao svaki pokušaj vraćanja na staro.